Tunay nga.
Malakas ka kung ako’y mahina.
Masaya sa bawat kong pagluha.
Matapang sa aking karuwagan.
Nabubuhay sa aking kawalan.
Tunay nga.
Hindi na magkakasabay sa ngiti o pagtangis.
Hindi na maibabalik ang pagsuyo at tamis.
Ang umusbong na tiwala’y naging pangamba.
Nasanay ang pusong manhid na sa dusa.
Ngunit tunay nga.
Kapwa’y tao ding nasasaktan.
Hindi man mapansin ang mukhang luhaan.
Isasalba ang iniwang dulot na pasakit.
Papawiin ng ulan ang nagdilim na langit.
umiikot
sabukot
nabubugnot
noo’y lukot
kapiranggot
di makadukot
simangot
malungkot
bantulot
mukhang engot.
Even at the closest distance, you seem so far away.
Unreachable, that’s who you are.
Untouchable, that’s how you want to be.
From afar, you’ll find me no more than that when I come near.
You imprisoned me as one whom you want to be.
You measured me in one sweep of a moment’s gone.
The look of a phantom’s gaze will fade.
The raging river will soon be still.
Let me not find you where I found you dazed.
For I will carry on, even amidst the storm.
Weakness is a strength I just found.
The world can smile and blessings abound.
hindi ako mangangako
na tatanaw ng pasasalamat
ang gawi kong itinuring
sana’y maging sapat
kung hindi man naririnig
hindi man umalingawngaw
sa diwang nanunumbalik
pilit isisigaw
salamat.
hinawi ng ulan ang bawat pangamba
kulimlim na kalangitan hindi na alintana
kahit nagatubili man ang diwang umaasa
kailangang lisanin ng walang paalam
asahang tutupdin pangakong babalikan
magsungit man ang hangin o kumalam ang tiyan
napuno ng saysay ang payak na lakbayin
sa paroroona’y makakatuon din
nang bumuhos ang ula’y lumipas nga ang dilim
you told me i have that look
a look that could easily trick
even the wisest king;
a look that could easily change
when blown by the wind.
i asked you what is it you see
but you said the sun glowed
and i mutated into radiance;
i was then in tune with none
leaving everything to chance.
the laughs you hear are empty;
a vacuum of pains and misery.
all the time i thought,
delivering all my lines
was all that i sought.
i celebrated amidst the surrender.
the toasts and cheers were merry.
but here i am with what you are;
everyone’s world is joyously spinning,
while i still am waiting for a wishing star.
takipsilim na naman
ano na bang nagawa?
may katuturan ba?
mananatili pa ring bukas
ang mga mata
sa paghihintay ng umaga.
magiisip na naman
ng sagot sa yong katanungan:
bakit may luha ang kabiguan?
minsan lang may sumingit na ngiti,
minsan lang.
sandali lang kung makaramdam ng saya,
sandali lang.
kay bilis mong pinawi,
kay bilis.
parang hagupit na umiihit,
kay sakit.
kay lupit.
at alam ko, muli’y patatawanin mo
oo.
ganyan ka naman kung ako’y ituring
ganyan sa ‘yo.
parang wala lang.
Sandali na lang
Huwag ka ng mag-alala
Mapapanatag na ang bawat mong umaga
Kaunti na lang
Hindi ka na magtitiis
Lubusan ng mararamdaman ang tamis
Malapit na
Magtiwala ka lamang
Daratal na ang kay tagal inasam
Parating na
Naitakda na ang araw
Ang simula ng katapusan ng iyong pagkapanglaw.
Kung hangin ka na lang
Saan ka pupunta?
Iikom ka na lang ba
Upang hindi mapansin
O sasabayan ang alon
At sisisid sa papawirin?
Magpapatuloy ka bang
Sa haring araw makipagsabayan
Upang makapagpunyagi
Makapawi ng alinsangan?
Gagawi ka ba kung saan
May halaman at bulaklak,
Na isinandal sa pangarap
At pino ang halimuyak?
Kung hangin ka na lang
At walang nakakakita
Tatanggapin mo ba,
Mamutawi sa damdamin
Hindi lang ako hangin…
Hangin ako.
Sa bawat paghinga:
Paiindakin ko ang mga dahon
Paglalayagin ang mga bangka
Iilalim sa mga pakpak
Magpapatuyo ng mga luha.
Makikipaglaro ako sa mga bata
Na nagpapalipad ng saranggola
Natutuwa sa lobo
O nagpapatalbog ng bola.
Kung masabay man sa alikabok
At dahilan ng pagkapuwing,
Magbibigay pa rin ng luwag
Mapabuntunghiningang naisin.
Kung masabay man sa bagyo
At sa nagngangalit na buhawi,
Aakay ng pag-asa
Sa sisibol na lunti.
Dahil hindi man pansinin,
Hindi man hanapin
Iihip, mararamdaman
Kahit sabihing hangin lang.
